De laatste dagen

Ondertussen is er veel gebeurd. Heb nu niet veel tijd en maar 6 dagen in bolivia meer, dus zal alles kort samenvatten. 3 weken geleden is mijn stage beëindigt en ben ik naar Salar de Uyuni gegaan, suuuuuuuuupermooi! Daarna nog een paar dagen in Sucre geweest en naar La Paz vertrokken. In La Paz heb ik met de mountainbike van de Death Road gegaan, was ook geweldig! Beneden die weg is er een geweldig dorpje waar we in een paradijselijk hotel hebben geslapen. Gisteren ben ik 2 dagen naar het Titicaca meer gegaan en het op isla del sol de nacht doorgebracht. Natuurlijk was ook dit heel mooi en geweldig !

Nu heb ik nog 6 dagen in Bolivia, en ga er nog van genieten. Woensdag om 6u30 vertrekt mijn vlucht vanuit La Paz en zou donderdagmiddag in België aankomen. Dat gaat nooit gebeuren. Tot vrijdag of zaterdag!

Te veel om te vertellen!

Zondag was het hier Pasen zoals in België, maar ook verkiezingen in Sucre. Tijdens de verkiezingen wordt er 3 dagen nergens alcohol verkocht, zelfs niet in de supermarkt. De politie heeft het recht je te arresteren als je met meer dan 3 over straat loopt. In de voormiddag hadden onze buren ons uitgenodigd voor een paasbrunch. Ons buurmeisje is een Nederlandse die hier bij een Boliviaan en zijn familie is komen wonen. We waren ongeveer met 20 en de helft waren toch wel Nederlanders. Was een gezellige middag en hebben zo weer nieuwe mensen leren kennen. In de namiddag waren we uitgenodigd op een BBQ-feetje bij René ter ere van Ann Legrand haar verjaardag samen met de andere Mechelaars. Ook hier was het heel leuk en lekker. Al bij al een hele leuke Paasdag gehad.

 Het is dit weekend wel meer dan duidelijk geworden dat Sucre wel een van de rijkste steden van Bolivia is. Iemand die we kennen uit België en zijn stage in Cochabamba doet heeft ons even doen schrikken. Hij geeft les in een lagere school op het platteland en er was daar een meisje van 12 die zwanger was, van haar stiefvader. Ook slaan ze daar nog met de lat op de vingers van de kinderen. Hier in de stad zien we dat allemaal niet, dus ik ben al benieuwd voor de laatste maand dat ik hier in Bolivia ben.

Ondertussen heb ik een opdracht gekregen voor mijn eindwerk. Ik moet een onderzoek doen in het kader van mondelinge geschiedenis. Als thema heb ik het kerkhof gekregen, meer bepaald de kinderen die daar werken. Hier is het kerkhof heel anders dan in België. Naast de graven staat het kerkhof ook bekend om de rust, harmonie en plantengroei. Hierom hebben veel studenten deze plaats verkozen als de ideale plaats om te studeren, in realiteit liggen ze er allemaal te slapen. Omdat deze plaats helemaal niet triestig en somber is, is het een toeristische bezoekplaats geworden.

Bijgevolg hebben verschillende kinderen een alternatief gevonden om geld te verdienen. Ze bieden hun kennis over de geschiedenis van Bolivia en het kerkhof aan aan toeristen die het kerkhof bezoeken. Het is nu aan mij om deze kinderen te volgen en hun verhalen vast te leggen. Uiteraard is er veel van het verhaal verzonnen en moet ik dus de belangrijkste geschiedenis van Bolivia kennen. Verdere ontwikkelingen van het eindwerk weet ik volgende week, maar heb nu dus wel even genoeg werk in combinatie met mijn stage nog.

Woensdagavond was er hier een optreden van een Folklore-groep. Nona had vrijkaarten dus waarom niet. Onderweg begint het te stortregenen, uit het niets. Met stortregenen, bedoel ik echt STORT! Hebben we heel de weg gelopen, maar dat is hier toch wel vermoeiend. Stomme straten, altijd omhoog en omlaag gaan. Kletsnat toegekomen en helemaal zonder verwachtingen kwamen we dan toe bij het optreden. Tot mijn verrassing heb ik hier nog van genoten en op het einde zelfs nog mee op het podium gaan dansen.

Nu nog een weeksje in ons huisje wonen en verhuizen nog voor een maandje! Maar het wordt tijd, want de buren hebben een tv met surround gekocht ofzoiets denkek. Allesinds iets da heel veel lawaai maakt. En dus ook nog een weekje werken en het is gedaan met de stage. 12 weken, het is nog gevlogen eigenlijk! Zondag vertrekt Karolien, definitief nu! Ga haar missen.

T.

Life In Sucre

Ondertussen zit ik nu al een 2 maand hier in Sucre in Bolivia! Alles wat in het begin zo raar leek, is nu helemaal vertrouwd geworden. Ik voel me hier al helemaal thuis, toch zijn er nog regelmatig nieuwe dingen die ik meemaak. De zon elke morgen is een constante geworden. Ik werd een ochtend wakker en het regende, even dacht ik dat ik terug in België was. Gelukkig is dat altijd maar voor één dag.

De laatste week kan ik niet slapen ’s avonds. Ik ben elke avond verschrikkelijk moe en ga meestal rond 11u slapen, maar lig dan nog uren wakker. Soms tot 4u… En dan om 8u word ik altijd wakker door de wekker van de buren, die snoozen dan een half uur. Na dat half uur staan Matthias en Karolien op en kan ik pas slapen wanneer die naar hun werk zijn. Maar dan begint het lawaai op straat, dus echt veel slapen doe ik niet. Hopelijk gaat het snel terug beter.

Vorige week zijn we gaan paardrijden.. We hadden bij een agentschap geboekt en zaterdagmorgen vertrokken we met een oude jeep richting het gebied. Dit gebied was 100ha en van één enkel gezin… Een fantastisch uitzicht overal, en leuk om op een paard rond te rijden. Ik was wel bang van mijn paard en het was veel te groot. Het was zo groot dat mijn broek helemaal gescheurd is van in de teugels te stappen. Het paard van Karolien luisterde niet zo goed en noemde Mancha… Zorgde een beetje voor verwarring. Na een uurtje kwamen we bij een watervalletje waar je goed kon zwemmen. Het water was koud, maar niet ijskoud dus leuk!

Zondag was mountainbike dag! Echt nice… Eerste half uur was heel de weg bergaf, maar dat was eigenlijk meer afzien dan bergop. Op zo een zandweg vol rotsen en stenen… pijnlijk! Na 2uurtjes zijn we een uur beginnen wandelen naar de “Secret Canyon”. Door bossen, rotsen, stenen,… kwamen we eindelijk toe aan de secret canyon.. Ik heb daar in het water gegaan, maar Matthias en Karolien wouden liever naar een plaats waar we voorbij waren gekomen en het water veel helderder was. Daar hebben we 2u gebleven, echt heel mooi. We hadden een superleuke gids, hij heeft ons uitgenodigd om mee te komen voetballen en volleyballen met zijn vrienden elke week. Hele leuke dag.

Maandag zijn er 11 mensen van België hier toegekomen waaronder studenten journalistiek. Die komen hier 12 dagen een reportage maken over het leven hier. We zijn er maandagavond samen met gaan eten en was heel gezellig. Wel raar om zo ineens 11 mensen te zien die allemaal Nederlands praten!

GREEEEETZ x

Paragliden en Tarija (Heeeet!!!)

Het eerste weekend van maart zijn we gaan paragliden, Fan-tas-tisch! Zaterdagmorgen stonden we om 7u klaar om te vertrekken, natuurlijk zaten we eerste weer anderhalf uur in een busje door de bergen. Deze keer geen jeep, en eigenlijk was dat wel nodig. Gelukkig maakte het uitzicht weeral alles meer dan goed. Midden in de bergen stopten we en één voor één mochten we paragliden. De “vertrekbaan/afgrond” was een dalend stuk op de berg waarop je een aanloop moest nemen en dan was het gewoon recht naar beneden een afgrond, dus hopen maar dat die parachute op tijd openging! Dat was het engste van heel de vlucht. In de lucht is het gewoon een onbeschrijflijk gevoel, ik heb zelfs zelf mogen sturen. Echt een geweldig gevoel, zeker met die mooie río onder je. Beneden brengt er dan een auto je terug naar boven en vertrekt de volgende. Ondertussen vliegen er twee condors heel de tijd rond ons.

Maandag 8 februari is het internationale dag van de vrouw geweest, en hier wordt dat uitbundig gevierd. Op het werk kreeg ik na de uren thee, brood en taart voorgeschoteld. En iedereen die je tegenkomt zegt gefeliciteerd tegen je. ’s Avonds zijn er overal feestjes voorzien, speciaal voor deze dag. Toch maar vreemd, maar het is toch weer een reden voor een feestje he. Haja en ik ben zaterdag begonnen met mijn malariapillen te nemen, omdat we vanaf nu naar malariagebied gaan reizen, maar dat zijn nogal zware pillen. Kan er tegen, maar ik heb nu de zotste dromen! Er staat in die bijsluiter iets over nachtmerries, maar het zijn gewoon oerzotte dromen! Elke nacht opnieuw!

Vrijdagmiddag om half 3 zijn we naar Tarija vertrokken.. met de bus! Tarija ligt vlak bij de Argentijnse grens op een hoogte van 1870m, het is de wijnstreek van Bolivia. Na 15 uren zijn we eindelijk aangekomen. De busreis viel goed mee, alleen slapen was heel moeilijk omdat de laatste 9uur er geen asfalt meer was. Om 5u waren we in Tarija en veel keuze voor een hostal te kiezen was er niet dus we stonden in één aan de balie, kruipt er een kakkerlak over de receptie… Die man slaagt die dood me karolien haar paspoort, kamer ook echt vies, dus we hebben daar gewoon 3uurtjes geslapen en naar andere hostal gegaan.

Gezocht naar uitstappen! Zaterdag mooie watervallen bezocht en nadien een groot meer. Zondag gingen we normaal naar een groot natuurreservaat van 10.000ha, maar daar moest je toestemming voor hebben enz. Dus gingen we naar San Pedro, er waren daar ook watervallen en lagunas om te zwemmen en paarden. Om 8u gingen we naar de plaats waar de bus was, geen bus te vinden.. Aan iedereen zitten vragen waar de bus was, maar we kregen van iedereen een ander antwoord. Uiteindelijk hebben we een goedkope taxi kunnen regelen, maar in the middle of nowhere zegt die dat hij die watervallen van San Pedro niet weet zijn. En we stonden op een wegel die doodloopt, helemaal op het einde en al 20min geen huis meer gezien. We zagen dan een boerderij en die man heeft ons via een zot wegske naar een Poza geleid! Een klein watervalletje en we waren daar alleen, supermooi. Na 2u gingen we terug naar het dorp, maarja nergens openbaar vervoer. We hadden dan geluk dat er net een pick-up van die boerderij naar de stad ging.

Nadien zijn we natuurlijk wijn gaan proeven in de vallei. Heel lekker. Die nacht hebben we niet kunnen slapen van de hitte en ook omdat we zo verbrand waren. Tarija is veel heter dan Sucre, het was er meer dan 35°… We zijn dan maandagmorgen met een binnenlandse vlucht van 30min teruggekeerd. Superleuk weekend, alleen heb ik nu heel veel pijn! Ik ben al benieuwd wat we volgend weekend gaan doen. Nu moet ik gaan werken! Chauchau.

Camargo, la ciudad perdida

De eerste week in ons huis. Echt een zalig huis, we hebben alles wat we nodig hebben en binnenkort ook draadloos internet. Daarnaast heb ik ook nog het goede nieuws gekregen dat ik een VLIR-beurs krijg van 1000€ voor mijn stage. Ik ben superblij, want ik had nooit verwacht dat ik die ging krijgen.

Donderdagavond ben ik om 12u ’s nachts naar Camargo vertrokken samen met Karolien, Marcelo en 3 collega’s. In Camargo was er die zaterdag een beurs over toerisme waar we de stad Sucre zouden gaan promoten. We zouden ongeveer 5-6u onderweg zijn, dus vrijdagochtend vroeg zouden we aankomen. Uiteindelijk zijn we 14u onderweg geweest! Met 6 in een auto, niet echt comfortabel. En de kleinste, krijgt altijd de slechtste plaats natuurlijk. Uiteindelijk viel het goed mee, want het uitzicht maakte veel goed. Ik voelde mij precies alsof in een natuurdocumentaire. Hoe komt het nu dat we zo lang onderweg zijn geweest. Wel eerst zijn we eigenlijk helemaal de verkeerde richting uitgegaan. Na een uur of 7 hebben we dan de juiste weg gevonden, als je het al een weg kan noemen… Tussen de bergen, heel smal en vol stenen en rotsen en putten meestal. Hierop 2 uur gereden tussen savannes van cactussen en  plassen en bomen zoals in Afrika. Na die 2u zagen we in de verte Camargo dan eindelijk liggen en plots staat er een vrachtwagen in het midden van de weg. Marcelo is verder te voet gaan kijken om iemand te zoeken. De anderen zagen de sleutels op de vrachtwagen en hebben die zelf verzet. Marcelo kwam terug en zei dat de weg versperd was, rotsen en stenen waren van de bergen gevallen dus we konden er niet door. Ondertussen was het al 9u en we hadden geen drinken of eten bij. Maar toen we de vrachtwagen hadden verzet was er een pak koeken uitgevallen, dus hadden we toch een beetje eten.

Er zat dus niets anders op dan die weg terug 2u te doen tot we terug op de “hoofdbaan” kwamen. We hebben dan uren terug gereden en onderweg een schaap omver gereden ! Onderweg hebben we veel de weg gevraagd, omdat we niet meer verkeerd wouden rijden. En dan na 14 lange uren kwamen we eindelijk toe in Camargo! Ik geloofde al niet meer dat het dorpje echt bestond. Carmago is een klein schattig dorpje in het midden van rode bergen. Helemaal niet toeristisch, dus we waren daar een attractie met onze blanke vel.

Eenmaal aangekomen kwam het tweede obstakel, een hostal vinden. Omdat het de dag nadien (zaterdag) die beurs daar was, waren alle hostals vol. We hebben dan via via een hostal gevonden, vrij afgelegen, maar wel deftige kamers met warm water. Alé het is te zeggen, ik ben direct in de douche gegaan en ineens kwam er geen water meer uit. Daar stond ik dan vol shampoo en zeep… Blijkbaar was het enkel goed om te douchen als er niemand anders aan het douchen was. We hadden wel een zwembad in de tuin… alé een tuin kon je dat nu ook weer niet noemen, maar het was een nieuwe hostal en wij waren de eerste gasten. Met ons geld konden ze de tuin aanleggen. Heel vriendelijke mensen wel, de eerste avond hebben we een aperitief gekregen.

We hebben ook elke nacht een beetje gezwommen in het koude water, want het was niet zo warm in Camargo (vooral ’s nachts niet). Zaterdag was het dan de beurs, toen was het wel heel warm. We moesten dus Sucre promoten door foldertjes, postkaarten en nog andere dingen uit te delen aan de mensen. Wat mij opviel was hoe blij de mensen hier zijn met een gewone postkaart. We verkochten ook sleutelhangers en speelkaarten. Die waren heel snel uitverkocht en ik snapte het maar niet, want in België zou zoiets nooit verkocht geraken. Voor de rest waren er veel andere standjes op de beurs met wijn en porto. Dus ’s middags ben ik met Karolien overal eens gaan proeven. Allemaal heel vriendelijke mensen en lekkere porto daar in Camargo. Alleen het eten viel een beetje tegen, bijna alleen maar kip.

Op de terugweg hebben we echt maar 5u gereden, op alle splitsingen eens gevraagd welke richting het uit was. Er is nergens straatverlichting op de wegen en in de bergen is het toch wel moeilijk om de weg te zien in het donker. Het begon dan ook nog eens te regenen en daardoor was er veel mist. Soms moesten we gewoon stoppen omdat we de straat niet meer zagen, en 2 meter verder was een afgrond.

Nu is onze deur kapot in ons huis en geraken we dus niet meer buiten. Het is zo een deur met een parlofoon, maar met de sleutel krijg je de deur niet meer open langs binnen. In het begin konden we dan op ons knopje binnen drukken, maar nu is dat ook kapot. De baas is te gierig om het slot te laten maken, dus deze week heb ik al eens een half uur moeten zitten wachten tot er iemand binnenkwam… Hopelijk is het snel gemaakt! Voor de rest is alles nog altijd supergoed en hier in Sucre ben ik al volledig ingeburgerd.

Tot de volgende, la Michi Ñawi

Potosí: mijnen en warmwatermeer

Voor de eerste keer ben ik echt met een goed gevoel teruggekomen van mijn stageplaats. Niet dat ik al veel geweest was, omdat ik zo ziek was geweest. Mijn stagebegeleidster was terug uit ziekteverlof en heeft samen met mij alles eens overlopen en mij op de goede weg gezet. Ik ben deze week ook meegegaan naar een vergadering, maar ik snapte wel niet goed over wat ze nu precies ging. Het ging over kinderrechten en het was een soort discussie met allemaal vertegenwoordigers van NGO’s in Sucre.

Donderdag is dan eindelijk Matthias aangekomen, een dag later dan voorzien door het slechte weer hier. De zon is hier een weekje weg, het is zo ongeveer de laatste week van het regenseizoen en ja het stormt hier toch wel. Één nacht was verschrikkelijk. De donders komen uit de bergen en zijn zo luid dat mijn ramen er bijna uitvielen. Die nacht heb ik ook een lek ontdekt in het dak. Toevallig net waar mijn laptop stond, gelukkig was ik wakker geworden van een dondertje en heb ik het op tijd gehoord.

Vrijdag heb ik mijn valies gepakt en mijn verblijf betaald. Omdat we op weekend gingen naar Potosí ben ik mijn gerief bij Karolien thuis gaan zetten voor het weekend, omdat het te stom zou zijn om 2 dagen te betalen als ik er niet ben.

Vrijdagmiddag zijn we dan met z’n drieën naar Potosí gegaan. Een taxirit van 3u door de bergen, geweldig. Potosí  is een stad op een hoogte van 4100 en is uitgeroepen tot natuurlijk en cultureel erfgoed van de mensheid. Zaterdagmorgen zijn we vroeg opgestaan om een bezoek aan de mijnen te brengen. De Cerro Rico (Rijke berg) is een berg vol zilvermijnen. Eerst zijn we met een busje naar een kamer gereden waar we onze uitrusting moesten aandoen. Daarna met datzelfde busje op die berg, en het is niet zo dat er een weg is. In de mijnen zelf is het modderig en we hebben veel gebukt moeten lopen. Maar toch is dit iets dat ik niet meer ga vergeten. Als je bedenkt dat wij al last hadden om door die gangen te lopen ten kruipen, wat moeten die mijnwerkers dan zeggen. We zijn er 2 tegengekomen met zakken zware stenen op hun rug. In het midden van de berg is het zo’n 40°, maar daar zijn we niet geweest. Er werken ook veel jongens vanaf 14 jaar en als ze 50 jaar worden, mogen ze blij zijn. De meeste sterven aan longkanker of andere aandoeningen door de vieze lucht in de mijnen.

Ze hebben in een van de gangen ook een beeld staan, Tios. Dat is de god van de berg. Elke morgen steken ze een sigaret in zijn mond en gieten ze pure alcohol over hem en dan op de aarde en drinken er nadien zelf van. Wij hebben dit ook gedaan, alcohol van 96°… Eenmaal terug buiten de mijnen gingen we een bom maken. We stonden in een halve cirkel rond de gids en in stond er naast en heb moeten helpen de bom te maken. Als de bom afwas stak Julio (naam van de gids) de bom in mijn zak en stak hij de lont aan! Ik was er niet gerust in ook al zei hij dat het nog 8min zou duren.

In de namiddag hebben we een busje naar de bergen genomen en in the middle of nowhere uitgestapt. Daar hebben we nog een 20 minuutjes moeten wandelen door de bergen en kwamen we bij een meer. Het water was 30°! Zalig om te zwemmen. Overal waar je rond je keek zag je dan bergen, echt ontzettend mooi.

De taxirit terug naar huis was ook weer mooi, midden door de bergen. Soms ligt de weg vol stenen die van de bergen zijn gevallen door de regen. Dan maken ze hier gewoon even een nieuw wegske naast de gewone weg. We zijn ook een politiecontrole gepasseerd. De chauffeur moest gewoon in het gezicht van de politie blazen, niet zo een leuke job denk ik.

Ondertussen ben ik ook verhuisd. We hebben een huisje gevonden waar we met 3 in gaan wonen de komende 2 maanden, met Karolien en Matthias. Het is een groot huis met 4 slaapkamers met groot bed en 3 badkamers. Er is ook een grote keuken met alles er op en eraan. We hebben ook een wasmachine, terras, barbecue, jacuzzibad, tv en grote living. En het is veel goedkoper dan mijn vorig verblijfplaats en midden in het centrum, dus ideaal.

Ik ben hier echt gelukkig momenteel. Alles is plezant!!! Ik ben hier ondertussen al 4 weken, de tijd vliegt echt vooruit! Tot de volgende!

Carnaval

Eindelijk heb ik nog eens tijd om mijn blog een beetje bij te vullen. Ik ben heel weinig thuis geweest de afgelopen week. Ondertussen toch weer al veel mensen leren kennen en veel meegemaakt. Op het werk gaat alles rustig, maar binnenkort zal ik meer te doen hebben. Ik heb voor de eerste keer een kolibrie gezien. We gaan vaak eten boven op een berg in een heel gezellig cafeetje met een mooi uitzicht over de stad. Vorige week lagen Karolien en ik er te zonnen met onze “Jugo Mixto” toen er ineens een superkleine kolibrie voor ons flapperde.

In het weekend was het hier dus carnaval voor 4 dagen. Hier in Sucre is het de gewoonte dat twee weken voor carnaval de donderdag alle mannen uitgaan en vorige donderdag was het de beurt aan de vrouwen. In de meeste clubs mogen dan geen mannen binnen tot 1u. Die donderdag zijn we met Nona haar gastbroer en zijn vrienden naar ergens gereden. Met 9 in een taxi en het was een gewone auto, dat is hier allemaal heel normaal. Wel een goede manier om Spaans te oefenen en plaatsen te leren kennen.

Zaterdag hebben 2 van die vrienden mij en Karolien voorgesteld om ons met de auto rond te leiden in de stad. We dachten waarom niet en zaterdagmiddag staan we aan de poort te wachten. De auto’s hier zijn echt in een staat waar je niet meer in wil kruipen. Komt daar een witte supergrote jeep vanachter de hoek gereden… Waren die dat toch wel zeker! Leren zetels, airco,… alles. We hebben dan waterballonnen gekocht en vanuit de auto naar iedereen zitten gooien. Heel leuke namiddag! Dan die avond was het een feestje voor carnaval, weeral zoveel mensen leren kennen. Het is te veel om allemaal te vertellen, maar het was weeral zo een leuke avond.

Toch zal ik een beetje blij zijn als het morgen is, dan is het hier veel minder met die waterballonnen. Hopelijk helemaal gedaan, maar dat zal wel niet. Vrijdag gingen we naar de supermarkt met de taxi, maar voor we bij de taxi waren geraakt waren we al kletsnat en zijn we te voet gegaan. Geen goed idee.. twee blanke meisjes zijn blijkbaar een aantrekkelijk doelwit. Waterballonnen, roos en wit schuim, waterguns, tuinslangen en zelfs emmers van het balkon. We waren om uit te wringen… en ik had een witte rok aan! Weer een supergoed idee van mij. Dus hopelijk zal het vanaf morgen terug veilig zijn om op straat te lopen.

Carnaval in Zuid-Amerika is toch weer een ervaring rijker, maar vanaf morgen gaat alles weer zijn normale gang en gaan we beginnen andere steden bezoeken. Dat worden uren op veel te warme en te kleine bussen volgepropt met mensen. Leuk vooruitzicht. Neen, ik heb het hier ongelooflijk naar mijn zin en mijn Spaans begint beter en beter te lukken dus ik zit hier goed. Ik heb nog niet veel foto’s kunnen trekken, omdat het gevaarlijk is om mijn toestel mee te nemen met dat water. Dus vanaf volgend weekend meer foto’s! Hasta Luego!

Stage

Maandag ben ik begonnen met mijn stage… Mijn eerste dag is niet zo goed begonnen. Ik neem een Micro (de bus hier) naar mijn werk en als ik na een kwartiertje afstap moet ik nog een paar straten stappen. Nu was ik helemaal verkeerd gelopen en heb ongeveer een half uur in rondjes liggen wandelen. Gelukkig was ik op tijd vertrokken en kwam ik maar 10 minuten te laat. Ik volg hier ook Spaanse lessen en moet mijn eindwerk zien te regelen en voorbereiden en daarom werk ik halve dagen. De tweede stagedag kreeg ik een overzicht van wat ik moest doen en zag ik alles al beter zitten dan de dag voordien. Het is de bedoeling dat ik van de organisatie een diagnostische analyse maak en aan de hand hiervan moet ik het imago van de organisatie versterken. Verder zal ik de website vernieuwen en een communicatieplan opstellen.

Ik heb duidelijk gevoeld dat ik hier veel dichter bij de zon zit dan in België. Zondag lag ik een uurtje in de zon en heb mij 2 keer ingesmeerd, maar toch hard verbrand. 2 dagen later had ik nog pijn. Normaal gezien ga ik ook verhuizen binnenkort. Ik mis hier warm water om te douchen en een goed bed, want ik voel hier de veren in mijn rug. Voor de rest heb ik hier helemaal niet te klagen, want ik heb elke middag warm eten en veel ruimte. Ja en deze week was ik mijn tanden aan het poetsen en er kwam geen water uit de kraan.. Er was iets mis! Tof!

Waar ik echt niet genoeg van kan krijgen is het uitzicht op de Andes. Elke morgen sta ik op mijn terras mijn tanden te poetsen en te genieten van de bergen. Binnenkort ga ik uitzoeken hoe ik daar kan geraken, want dat wil ik toch zeker doen. Het kan hier ’s avonds rond 6u ineens zo donker worden van de donderwolken en dan is er een stortbui en dan schijnt de zon terug.

Donderdagnacht ben ik heel ziek geworden, ik heb bijna niet kunnen slapen. Ik had zoveel buikpijn, nog nooit meegemaakt, ben zelfs een paar keer door mijn benen gezakt! De nacht nadien weer ziek, waar ik zaterdagmorgen niet kon gaan paragliden ! Ik ga dit zeker een andere keer doen! Tot zondag heb ik bijna niets kunnen eten. Zondag was ik wel beter en ben ik in de voormiddag naar Tarabuco gegaan. Tarabuco is een stadje op 60km van Sucre (1,5u met de bus) op een hoogte van 3600m. Elke zondag is hier de kleurrijkste markt van Zuid-Amerika. De busreis op zich was ook wel de moeite, het uitzicht over die bergen is niet te beschrijven en zeker niet vast te leggen op foto. De chauffeur van de bus was een beetje zot, dus ik was wel blij dat ik terug in Sucre was. Uiteindelijk is er deze week niet veel gebeurd. Vanaf eind februari gaan we verdere dorpen en gebieden opzoeken en zal ik wel meer te vertellen hebben!

Tot de volgende!

Oppassen voor waterballonnen!

Hola,

Al veel nieuwe dingen meegemaakt ondertussen! Allemaal positief! En ik heb mijn sleutel van mijn kamer gekregen, dus nu moet ik niet meer bang zijn als ik ga slapen.

Woensdagavond ben ik iets gaan eten met de drie Denen en de Amerikaan die hier ook logeren. En er is ook een meisje van Nederland meegegaan die hiernaast logeert, da hoort blijkbaar ook bij dit huis. We zijn in een gezellige bar gaan eten en hebben veel gelachen, vooral met elkaars taal. Het was echt supergezellig. Ik heb een panqueque con chocolate gegeten! Die blijven hier allemaal nog 3 weken, dus da worden sowieso nog 3 gezellige weken!

Ik ga waarschijnlijk terugkomen met heel veel conditie! Mijn kamer is hier op het tweede verdiep, dus altijd 2 trappen en op deze hoogte ben ik dan echt buiten adem. En alle straten gaan hier naar omhoog en naar omlaag en soms heel stijl! Ik zit hier in één van de rijkste gezinnen van Sucre, want vanaf ik hier buitenstap zie ik veel armoede. Er zijn enorm veel bedelaars in het centrum en hoe verder uit de stad gaat, hoe meer armoede je tegenkomt! Volgend weekend gaan we naar Tarabuco, een stadje hier niet zo ver van. Op zondag is hier de kleurrijkste markt van heel Zuid-Amerika. Ik heb nu nog veel tijd, maar vanaf maandag ga ik werken. Ik ben wel heel benieuwd, maar heb al enkele geruststellende mailtjes gekregen van mijn stagebegeleidster. Het is een bureau met 4 mensen (Aurelio, Chirlé, Tahi en Eduardo)en ze zijn allemaal heel enthousiast dat ik bij hen kom werken.

Vrijdagochtend zijn we bij René gaan eten, Marcelo en mijn stagebegeleidster Tahi waren er ook. Het was dus een ontbijt waarbij ik mij heel hard heb moeten concentreren om het Spaans te begrijpen. Het was wel interessant, hetgeen ik begrepen het toch. Tahi heeft ons uitgenodigd om zaterdagavond bij haar te komen eten. ’s Avonds hebben we de Mikro genomen, dat is een klein busje en ik moet daar kwartiertje opzitten om naar mijn stageplaats te geraken. Heel goedkoop en je moet gewoon roepen als je wil afstappen en dan stopt de chauffeur. Mijn kantoor is heel klein, maar iedereen heeft toch een computer met internet, zelfs ik heb er één. We hebben al een kleine vergadering gehad met de planning voor mijn eerste dagen. Het Spaans gaat echt nog heel moeilijk worden, ik ga dit weekend veeeeeel studeren. Woordenboek vanbuiten leren ofzo. Er lopen ook twee schattige honden rond in het kantoor. Nadien zijn we terug op de Mikro gesprongen naar het centrum. Toen we voorbij het centraal plein liepen (de Plaza25) werden we van aan de overkant bekogeld met waterballonnen door jongeren. Blijkbaar is dat hier de gewoonte rond carnaval, dus dat is nog een weekje dat we daarvoor moeten opletten. Ik hoop dat ik er zo nooit één tegen mijn gezicht krijg want dan heb ik een blauw oog, ze smijten er echt hard mee. Het zal volgende week (de laatste week voor carnaval, dat zaterdag begint) echt verschrikkelijk gaat zijn met die ballonnen, dus niet meer op straat zonder een regenjas. Ze beginnen nu zelfs al met waterpistolen vanuit voorbijrijdende auto’s water op ons te schieten. Dat het hier maar snel carnaval is dan, want een waterstraal in nek is echt verschieten.

Zaterdag was ik heel vroeg wakker weeral, half 7. We zijn dan een berg hier niet ver van gaan beklimmen. Heel vermoeiend, maar echt wel de moeite om boven te komen. Nona was mee en een Amerikaan (Ben) die hier logeert ook. Boven was Ben trompet aan het spelen, was leuk voor mij om foto’s te nemen. Daarboven was een prachtig uitzicht, ik ga volgende week terug. Ik moet wel dringend zonnecrème kopen, want ik ben goed verbrand nu al. Zaterdagavond zijn we dan bij mijn collega’s gaan eten. We hebben hamburgers gegeten op de barbecue, was heel gezellig. Het spaan begint beter te lukken, ik begrijp nu het meeste van wat ze vertellen. Alleen antwoorden blijft nog moeilijk. We hadden om 6u afgesproken en zijn uiteindelijk om 8u beginnen eten. We moesten de taxi naar huis nemen, want het was al te laat om nog een Mikro te nemen. De taxi die Tahi had gebeld was er vrij snel, maar er zaten al mensen in. Dat is hier normaal en zo zijn we dus met 8 in die taxi naar huis gereden, allemaal op elkaar gepropt.

Vanaf maandag ga ik werken en Spaanse lessen nemen dus zal ik minder vrije tijd hebben. Ik ga ook proberen een andere verblijfplaats te zoeken waar ik minder luxe heb, want hier heb ik alles (behalve altijd warm water in de douche). Ik heb hier zeker niet te klagen, maar wil toch wat meer van de echte cultuur van Bolivia proeven.

Hasta la próxima!

Sucre!

Ola!

Eindelijk was het dinsdag… Na de laatste examens, een beetje verhuizen en nog honderd ander dingen kon ik vertrekken. Om 6u ben ik op het eerste vliegtuig gekropen, richting Londen. Het was zeker eens een beleving om op de luchthaven van Londen Heathrow rond te lopen. Om 9u hebben Karolien en ik daar onze lange vlucht van 10u naar Miami genomen. De hele vlucht was er zo een harde turbulentie waardoor ik bijna niet heb kunnen slapen. Er was een “beetje” wind boven de Atlantische Oceaan. Op het einde zijn we over de Bahamas gevlogen, da ziet er al supersjiek uit van zo hoog dus in het echt moet da zot zijn! Iedereen had in het vliegtuig een Tv voor zijn eigen met spellekes, series, films, muziek,… En ook de vluchtinformatie! Toen ik die zag was ik blij dat ik vanbinnen in het vliegtuig zat, want het was buiten -70°C!!! In Miami hebben we 8u moeten wachten op de volgende vlucht naar La Paz. Daar is Nona bij ons gekomen. We waren alledrie superhard in de war met het uurverschil. Dan mochten we eindelijk opstappen. Nu hadden we een gewoon vliegtuig, precies allemaal op elkaar gepropt in vergelijking met onze vorige vliegtuigen. Ook was het daar superwarm, maar de Bolivianen die naast ons zaten waren supervriendelijk. Die mevrouw naast mij maakte mij alt wakker als er eten enz kwam en die heeft mij geholpen met de douanepapieren in te vullen. Echt heel vriendelijk. Dan kwamen we aan in La Paz 3800 meter! En dat voelt ge direct. Ademen gaat heel moeilijk, die lucht is daar zwaar. We moesten af en toe en paar trappen doen en dan moest ge u effe zetten en wat uitrusten. We hebben in de luchthaven ontbeten en “mate de coca” gedronken, thee van cocabladeren. We voelden ons alledrie niet goed en Karolien haar vingers zijn groen geworden van de hoogte. We waren dan ook blij dat we die laatste vlucht naar Sucre konden nemen. We werden daar opgehaald en met een auto naar ons gastgezin gebracht. Overal op straat honden, arme mensen, halve huizen en zelfs koeien! Gewoon los aan de kant van de weg.

Ik en nona zitten in hetzelfde gastgezin. Het is een hele rijke familie. De vader is een chirurg en de moeder is docente aan de universiteit. We hebben hier eigenlijk een huis voor ons alleen. Op de bovenste verdieping is een grote living die voor ons is en de 3 andere logies hier. 3 jonge mensen, 2 van denemarken en 1 van california. Bij de living is ook een groot dakterras en op dat terras is een deur waar mijn kamer en badkamer zijn. Ik heb een dubbel bed en veel kasten. Ik mag niet klagen. Het gezin zelf zien we niet veel. De meid kookt voor ons en de anderen. ’s Morgens en ’s middags eten we hier en ’s avonds moeten we zelf voor eten zorgen. Gisterenavond zijn we met René en Marcello iets gaan eten. Pizza, voor 3 euro heb je hier al een grote.

Vanaf maandag moet ik gaan werken. De komende dagen gaan we vooral de stad verkennen. Ik ga morgen ook een school bezoeken om Spaanse les te volgen. Het weer is hier redelijk. Het is hier gemiddeld 18 graden. Het verandert van dag tot dag. Gisterenavond was het wel aan het regenen, maar dat duurt nooit echt lang. Vannacht heb ik heel lang geslapen. Ik was gisterenavond wel een beetje bang om naar mijn kamer te gaan. Het was hier zo donker en ik weet de lichten nog niet goed staan en dan over dat terras, en ik had nog geen sleutel van mijn kamer. Dus ik had wel een beetje schrik. Maar sinds vanmorgen heb ik mijn sleutel gekregen en ik ga wel eens een zaklamp kopen dan ben ik niet meer zo bang op dat terras.

Ik heb nog veel te vertellen, maar ik ga nu een beetje op het terras in een stoel wat Spaans leren. Ik laat binnenkort nog wel een post op mijn blog achter. Er staan nu enkele foto’s op facebook. Ik heb er nog niet veel getrokken, maar de rest volgt wel.

Adios!