Oppassen voor waterballonnen!

Hola,

Al veel nieuwe dingen meegemaakt ondertussen! Allemaal positief! En ik heb mijn sleutel van mijn kamer gekregen, dus nu moet ik niet meer bang zijn als ik ga slapen.

Woensdagavond ben ik iets gaan eten met de drie Denen en de Amerikaan die hier ook logeren. En er is ook een meisje van Nederland meegegaan die hiernaast logeert, da hoort blijkbaar ook bij dit huis. We zijn in een gezellige bar gaan eten en hebben veel gelachen, vooral met elkaars taal. Het was echt supergezellig. Ik heb een panqueque con chocolate gegeten! Die blijven hier allemaal nog 3 weken, dus da worden sowieso nog 3 gezellige weken!

Ik ga waarschijnlijk terugkomen met heel veel conditie! Mijn kamer is hier op het tweede verdiep, dus altijd 2 trappen en op deze hoogte ben ik dan echt buiten adem. En alle straten gaan hier naar omhoog en naar omlaag en soms heel stijl! Ik zit hier in één van de rijkste gezinnen van Sucre, want vanaf ik hier buitenstap zie ik veel armoede. Er zijn enorm veel bedelaars in het centrum en hoe verder uit de stad gaat, hoe meer armoede je tegenkomt! Volgend weekend gaan we naar Tarabuco, een stadje hier niet zo ver van. Op zondag is hier de kleurrijkste markt van heel Zuid-Amerika. Ik heb nu nog veel tijd, maar vanaf maandag ga ik werken. Ik ben wel heel benieuwd, maar heb al enkele geruststellende mailtjes gekregen van mijn stagebegeleidster. Het is een bureau met 4 mensen (Aurelio, Chirlé, Tahi en Eduardo)en ze zijn allemaal heel enthousiast dat ik bij hen kom werken.

Vrijdagochtend zijn we bij René gaan eten, Marcelo en mijn stagebegeleidster Tahi waren er ook. Het was dus een ontbijt waarbij ik mij heel hard heb moeten concentreren om het Spaans te begrijpen. Het was wel interessant, hetgeen ik begrepen het toch. Tahi heeft ons uitgenodigd om zaterdagavond bij haar te komen eten. ’s Avonds hebben we de Mikro genomen, dat is een klein busje en ik moet daar kwartiertje opzitten om naar mijn stageplaats te geraken. Heel goedkoop en je moet gewoon roepen als je wil afstappen en dan stopt de chauffeur. Mijn kantoor is heel klein, maar iedereen heeft toch een computer met internet, zelfs ik heb er één. We hebben al een kleine vergadering gehad met de planning voor mijn eerste dagen. Het Spaans gaat echt nog heel moeilijk worden, ik ga dit weekend veeeeeel studeren. Woordenboek vanbuiten leren ofzo. Er lopen ook twee schattige honden rond in het kantoor. Nadien zijn we terug op de Mikro gesprongen naar het centrum. Toen we voorbij het centraal plein liepen (de Plaza25) werden we van aan de overkant bekogeld met waterballonnen door jongeren. Blijkbaar is dat hier de gewoonte rond carnaval, dus dat is nog een weekje dat we daarvoor moeten opletten. Ik hoop dat ik er zo nooit één tegen mijn gezicht krijg want dan heb ik een blauw oog, ze smijten er echt hard mee. Het zal volgende week (de laatste week voor carnaval, dat zaterdag begint) echt verschrikkelijk gaat zijn met die ballonnen, dus niet meer op straat zonder een regenjas. Ze beginnen nu zelfs al met waterpistolen vanuit voorbijrijdende auto’s water op ons te schieten. Dat het hier maar snel carnaval is dan, want een waterstraal in nek is echt verschieten.

Zaterdag was ik heel vroeg wakker weeral, half 7. We zijn dan een berg hier niet ver van gaan beklimmen. Heel vermoeiend, maar echt wel de moeite om boven te komen. Nona was mee en een Amerikaan (Ben) die hier logeert ook. Boven was Ben trompet aan het spelen, was leuk voor mij om foto’s te nemen. Daarboven was een prachtig uitzicht, ik ga volgende week terug. Ik moet wel dringend zonnecrème kopen, want ik ben goed verbrand nu al. Zaterdagavond zijn we dan bij mijn collega’s gaan eten. We hebben hamburgers gegeten op de barbecue, was heel gezellig. Het spaan begint beter te lukken, ik begrijp nu het meeste van wat ze vertellen. Alleen antwoorden blijft nog moeilijk. We hadden om 6u afgesproken en zijn uiteindelijk om 8u beginnen eten. We moesten de taxi naar huis nemen, want het was al te laat om nog een Mikro te nemen. De taxi die Tahi had gebeld was er vrij snel, maar er zaten al mensen in. Dat is hier normaal en zo zijn we dus met 8 in die taxi naar huis gereden, allemaal op elkaar gepropt.

Vanaf maandag ga ik werken en Spaanse lessen nemen dus zal ik minder vrije tijd hebben. Ik ga ook proberen een andere verblijfplaats te zoeken waar ik minder luxe heb, want hier heb ik alles (behalve altijd warm water in de douche). Ik heb hier zeker niet te klagen, maar wil toch wat meer van de echte cultuur van Bolivia proeven.

Hasta la próxima!

Sucre!

Ola!

Eindelijk was het dinsdag… Na de laatste examens, een beetje verhuizen en nog honderd ander dingen kon ik vertrekken. Om 6u ben ik op het eerste vliegtuig gekropen, richting Londen. Het was zeker eens een beleving om op de luchthaven van Londen Heathrow rond te lopen. Om 9u hebben Karolien en ik daar onze lange vlucht van 10u naar Miami genomen. De hele vlucht was er zo een harde turbulentie waardoor ik bijna niet heb kunnen slapen. Er was een “beetje” wind boven de Atlantische Oceaan. Op het einde zijn we over de Bahamas gevlogen, da ziet er al supersjiek uit van zo hoog dus in het echt moet da zot zijn! Iedereen had in het vliegtuig een Tv voor zijn eigen met spellekes, series, films, muziek,… En ook de vluchtinformatie! Toen ik die zag was ik blij dat ik vanbinnen in het vliegtuig zat, want het was buiten -70°C!!! In Miami hebben we 8u moeten wachten op de volgende vlucht naar La Paz. Daar is Nona bij ons gekomen. We waren alledrie superhard in de war met het uurverschil. Dan mochten we eindelijk opstappen. Nu hadden we een gewoon vliegtuig, precies allemaal op elkaar gepropt in vergelijking met onze vorige vliegtuigen. Ook was het daar superwarm, maar de Bolivianen die naast ons zaten waren supervriendelijk. Die mevrouw naast mij maakte mij alt wakker als er eten enz kwam en die heeft mij geholpen met de douanepapieren in te vullen. Echt heel vriendelijk. Dan kwamen we aan in La Paz 3800 meter! En dat voelt ge direct. Ademen gaat heel moeilijk, die lucht is daar zwaar. We moesten af en toe en paar trappen doen en dan moest ge u effe zetten en wat uitrusten. We hebben in de luchthaven ontbeten en “mate de coca” gedronken, thee van cocabladeren. We voelden ons alledrie niet goed en Karolien haar vingers zijn groen geworden van de hoogte. We waren dan ook blij dat we die laatste vlucht naar Sucre konden nemen. We werden daar opgehaald en met een auto naar ons gastgezin gebracht. Overal op straat honden, arme mensen, halve huizen en zelfs koeien! Gewoon los aan de kant van de weg.

Ik en nona zitten in hetzelfde gastgezin. Het is een hele rijke familie. De vader is een chirurg en de moeder is docente aan de universiteit. We hebben hier eigenlijk een huis voor ons alleen. Op de bovenste verdieping is een grote living die voor ons is en de 3 andere logies hier. 3 jonge mensen, 2 van denemarken en 1 van california. Bij de living is ook een groot dakterras en op dat terras is een deur waar mijn kamer en badkamer zijn. Ik heb een dubbel bed en veel kasten. Ik mag niet klagen. Het gezin zelf zien we niet veel. De meid kookt voor ons en de anderen. ’s Morgens en ’s middags eten we hier en ’s avonds moeten we zelf voor eten zorgen. Gisterenavond zijn we met René en Marcello iets gaan eten. Pizza, voor 3 euro heb je hier al een grote.

Vanaf maandag moet ik gaan werken. De komende dagen gaan we vooral de stad verkennen. Ik ga morgen ook een school bezoeken om Spaanse les te volgen. Het weer is hier redelijk. Het is hier gemiddeld 18 graden. Het verandert van dag tot dag. Gisterenavond was het wel aan het regenen, maar dat duurt nooit echt lang. Vannacht heb ik heel lang geslapen. Ik was gisterenavond wel een beetje bang om naar mijn kamer te gaan. Het was hier zo donker en ik weet de lichten nog niet goed staan en dan over dat terras, en ik had nog geen sleutel van mijn kamer. Dus ik had wel een beetje schrik. Maar sinds vanmorgen heb ik mijn sleutel gekregen en ik ga wel eens een zaklamp kopen dan ben ik niet meer zo bang op dat terras.

Ik heb nog veel te vertellen, maar ik ga nu een beetje op het terras in een stoel wat Spaans leren. Ik laat binnenkort nog wel een post op mijn blog achter. Er staan nu enkele foto’s op facebook. Ik heb er nog niet veel getrokken, maar de rest volgt wel.

Adios!