Potosí: mijnen en warmwatermeer

Voor de eerste keer ben ik echt met een goed gevoel teruggekomen van mijn stageplaats. Niet dat ik al veel geweest was, omdat ik zo ziek was geweest. Mijn stagebegeleidster was terug uit ziekteverlof en heeft samen met mij alles eens overlopen en mij op de goede weg gezet. Ik ben deze week ook meegegaan naar een vergadering, maar ik snapte wel niet goed over wat ze nu precies ging. Het ging over kinderrechten en het was een soort discussie met allemaal vertegenwoordigers van NGO’s in Sucre.

Donderdag is dan eindelijk Matthias aangekomen, een dag later dan voorzien door het slechte weer hier. De zon is hier een weekje weg, het is zo ongeveer de laatste week van het regenseizoen en ja het stormt hier toch wel. Één nacht was verschrikkelijk. De donders komen uit de bergen en zijn zo luid dat mijn ramen er bijna uitvielen. Die nacht heb ik ook een lek ontdekt in het dak. Toevallig net waar mijn laptop stond, gelukkig was ik wakker geworden van een dondertje en heb ik het op tijd gehoord.

Vrijdag heb ik mijn valies gepakt en mijn verblijf betaald. Omdat we op weekend gingen naar Potosí ben ik mijn gerief bij Karolien thuis gaan zetten voor het weekend, omdat het te stom zou zijn om 2 dagen te betalen als ik er niet ben.

Vrijdagmiddag zijn we dan met z’n drieën naar Potosí gegaan. Een taxirit van 3u door de bergen, geweldig. Potosí  is een stad op een hoogte van 4100 en is uitgeroepen tot natuurlijk en cultureel erfgoed van de mensheid. Zaterdagmorgen zijn we vroeg opgestaan om een bezoek aan de mijnen te brengen. De Cerro Rico (Rijke berg) is een berg vol zilvermijnen. Eerst zijn we met een busje naar een kamer gereden waar we onze uitrusting moesten aandoen. Daarna met datzelfde busje op die berg, en het is niet zo dat er een weg is. In de mijnen zelf is het modderig en we hebben veel gebukt moeten lopen. Maar toch is dit iets dat ik niet meer ga vergeten. Als je bedenkt dat wij al last hadden om door die gangen te lopen ten kruipen, wat moeten die mijnwerkers dan zeggen. We zijn er 2 tegengekomen met zakken zware stenen op hun rug. In het midden van de berg is het zo’n 40°, maar daar zijn we niet geweest. Er werken ook veel jongens vanaf 14 jaar en als ze 50 jaar worden, mogen ze blij zijn. De meeste sterven aan longkanker of andere aandoeningen door de vieze lucht in de mijnen.

Ze hebben in een van de gangen ook een beeld staan, Tios. Dat is de god van de berg. Elke morgen steken ze een sigaret in zijn mond en gieten ze pure alcohol over hem en dan op de aarde en drinken er nadien zelf van. Wij hebben dit ook gedaan, alcohol van 96°… Eenmaal terug buiten de mijnen gingen we een bom maken. We stonden in een halve cirkel rond de gids en in stond er naast en heb moeten helpen de bom te maken. Als de bom afwas stak Julio (naam van de gids) de bom in mijn zak en stak hij de lont aan! Ik was er niet gerust in ook al zei hij dat het nog 8min zou duren.

In de namiddag hebben we een busje naar de bergen genomen en in the middle of nowhere uitgestapt. Daar hebben we nog een 20 minuutjes moeten wandelen door de bergen en kwamen we bij een meer. Het water was 30°! Zalig om te zwemmen. Overal waar je rond je keek zag je dan bergen, echt ontzettend mooi.

De taxirit terug naar huis was ook weer mooi, midden door de bergen. Soms ligt de weg vol stenen die van de bergen zijn gevallen door de regen. Dan maken ze hier gewoon even een nieuw wegske naast de gewone weg. We zijn ook een politiecontrole gepasseerd. De chauffeur moest gewoon in het gezicht van de politie blazen, niet zo een leuke job denk ik.

Ondertussen ben ik ook verhuisd. We hebben een huisje gevonden waar we met 3 in gaan wonen de komende 2 maanden, met Karolien en Matthias. Het is een groot huis met 4 slaapkamers met groot bed en 3 badkamers. Er is ook een grote keuken met alles er op en eraan. We hebben ook een wasmachine, terras, barbecue, jacuzzibad, tv en grote living. En het is veel goedkoper dan mijn vorig verblijfplaats en midden in het centrum, dus ideaal.

Ik ben hier echt gelukkig momenteel. Alles is plezant!!! Ik ben hier ondertussen al 4 weken, de tijd vliegt echt vooruit! Tot de volgende!

Carnaval

Eindelijk heb ik nog eens tijd om mijn blog een beetje bij te vullen. Ik ben heel weinig thuis geweest de afgelopen week. Ondertussen toch weer al veel mensen leren kennen en veel meegemaakt. Op het werk gaat alles rustig, maar binnenkort zal ik meer te doen hebben. Ik heb voor de eerste keer een kolibrie gezien. We gaan vaak eten boven op een berg in een heel gezellig cafeetje met een mooi uitzicht over de stad. Vorige week lagen Karolien en ik er te zonnen met onze “Jugo Mixto” toen er ineens een superkleine kolibrie voor ons flapperde.

In het weekend was het hier dus carnaval voor 4 dagen. Hier in Sucre is het de gewoonte dat twee weken voor carnaval de donderdag alle mannen uitgaan en vorige donderdag was het de beurt aan de vrouwen. In de meeste clubs mogen dan geen mannen binnen tot 1u. Die donderdag zijn we met Nona haar gastbroer en zijn vrienden naar ergens gereden. Met 9 in een taxi en het was een gewone auto, dat is hier allemaal heel normaal. Wel een goede manier om Spaans te oefenen en plaatsen te leren kennen.

Zaterdag hebben 2 van die vrienden mij en Karolien voorgesteld om ons met de auto rond te leiden in de stad. We dachten waarom niet en zaterdagmiddag staan we aan de poort te wachten. De auto’s hier zijn echt in een staat waar je niet meer in wil kruipen. Komt daar een witte supergrote jeep vanachter de hoek gereden… Waren die dat toch wel zeker! Leren zetels, airco,… alles. We hebben dan waterballonnen gekocht en vanuit de auto naar iedereen zitten gooien. Heel leuke namiddag! Dan die avond was het een feestje voor carnaval, weeral zoveel mensen leren kennen. Het is te veel om allemaal te vertellen, maar het was weeral zo een leuke avond.

Toch zal ik een beetje blij zijn als het morgen is, dan is het hier veel minder met die waterballonnen. Hopelijk helemaal gedaan, maar dat zal wel niet. Vrijdag gingen we naar de supermarkt met de taxi, maar voor we bij de taxi waren geraakt waren we al kletsnat en zijn we te voet gegaan. Geen goed idee.. twee blanke meisjes zijn blijkbaar een aantrekkelijk doelwit. Waterballonnen, roos en wit schuim, waterguns, tuinslangen en zelfs emmers van het balkon. We waren om uit te wringen… en ik had een witte rok aan! Weer een supergoed idee van mij. Dus hopelijk zal het vanaf morgen terug veilig zijn om op straat te lopen.

Carnaval in Zuid-Amerika is toch weer een ervaring rijker, maar vanaf morgen gaat alles weer zijn normale gang en gaan we beginnen andere steden bezoeken. Dat worden uren op veel te warme en te kleine bussen volgepropt met mensen. Leuk vooruitzicht. Neen, ik heb het hier ongelooflijk naar mijn zin en mijn Spaans begint beter en beter te lukken dus ik zit hier goed. Ik heb nog niet veel foto’s kunnen trekken, omdat het gevaarlijk is om mijn toestel mee te nemen met dat water. Dus vanaf volgend weekend meer foto’s! Hasta Luego!

Stage

Maandag ben ik begonnen met mijn stage… Mijn eerste dag is niet zo goed begonnen. Ik neem een Micro (de bus hier) naar mijn werk en als ik na een kwartiertje afstap moet ik nog een paar straten stappen. Nu was ik helemaal verkeerd gelopen en heb ongeveer een half uur in rondjes liggen wandelen. Gelukkig was ik op tijd vertrokken en kwam ik maar 10 minuten te laat. Ik volg hier ook Spaanse lessen en moet mijn eindwerk zien te regelen en voorbereiden en daarom werk ik halve dagen. De tweede stagedag kreeg ik een overzicht van wat ik moest doen en zag ik alles al beter zitten dan de dag voordien. Het is de bedoeling dat ik van de organisatie een diagnostische analyse maak en aan de hand hiervan moet ik het imago van de organisatie versterken. Verder zal ik de website vernieuwen en een communicatieplan opstellen.

Ik heb duidelijk gevoeld dat ik hier veel dichter bij de zon zit dan in België. Zondag lag ik een uurtje in de zon en heb mij 2 keer ingesmeerd, maar toch hard verbrand. 2 dagen later had ik nog pijn. Normaal gezien ga ik ook verhuizen binnenkort. Ik mis hier warm water om te douchen en een goed bed, want ik voel hier de veren in mijn rug. Voor de rest heb ik hier helemaal niet te klagen, want ik heb elke middag warm eten en veel ruimte. Ja en deze week was ik mijn tanden aan het poetsen en er kwam geen water uit de kraan.. Er was iets mis! Tof!

Waar ik echt niet genoeg van kan krijgen is het uitzicht op de Andes. Elke morgen sta ik op mijn terras mijn tanden te poetsen en te genieten van de bergen. Binnenkort ga ik uitzoeken hoe ik daar kan geraken, want dat wil ik toch zeker doen. Het kan hier ’s avonds rond 6u ineens zo donker worden van de donderwolken en dan is er een stortbui en dan schijnt de zon terug.

Donderdagnacht ben ik heel ziek geworden, ik heb bijna niet kunnen slapen. Ik had zoveel buikpijn, nog nooit meegemaakt, ben zelfs een paar keer door mijn benen gezakt! De nacht nadien weer ziek, waar ik zaterdagmorgen niet kon gaan paragliden ! Ik ga dit zeker een andere keer doen! Tot zondag heb ik bijna niets kunnen eten. Zondag was ik wel beter en ben ik in de voormiddag naar Tarabuco gegaan. Tarabuco is een stadje op 60km van Sucre (1,5u met de bus) op een hoogte van 3600m. Elke zondag is hier de kleurrijkste markt van Zuid-Amerika. De busreis op zich was ook wel de moeite, het uitzicht over die bergen is niet te beschrijven en zeker niet vast te leggen op foto. De chauffeur van de bus was een beetje zot, dus ik was wel blij dat ik terug in Sucre was. Uiteindelijk is er deze week niet veel gebeurd. Vanaf eind februari gaan we verdere dorpen en gebieden opzoeken en zal ik wel meer te vertellen hebben!

Tot de volgende!