Potosí: mijnen en warmwatermeer

Voor de eerste keer ben ik echt met een goed gevoel teruggekomen van mijn stageplaats. Niet dat ik al veel geweest was, omdat ik zo ziek was geweest. Mijn stagebegeleidster was terug uit ziekteverlof en heeft samen met mij alles eens overlopen en mij op de goede weg gezet. Ik ben deze week ook meegegaan naar een vergadering, maar ik snapte wel niet goed over wat ze nu precies ging. Het ging over kinderrechten en het was een soort discussie met allemaal vertegenwoordigers van NGO’s in Sucre.

Donderdag is dan eindelijk Matthias aangekomen, een dag later dan voorzien door het slechte weer hier. De zon is hier een weekje weg, het is zo ongeveer de laatste week van het regenseizoen en ja het stormt hier toch wel. Één nacht was verschrikkelijk. De donders komen uit de bergen en zijn zo luid dat mijn ramen er bijna uitvielen. Die nacht heb ik ook een lek ontdekt in het dak. Toevallig net waar mijn laptop stond, gelukkig was ik wakker geworden van een dondertje en heb ik het op tijd gehoord.

Vrijdag heb ik mijn valies gepakt en mijn verblijf betaald. Omdat we op weekend gingen naar Potosí ben ik mijn gerief bij Karolien thuis gaan zetten voor het weekend, omdat het te stom zou zijn om 2 dagen te betalen als ik er niet ben.

Vrijdagmiddag zijn we dan met z’n drieën naar Potosí gegaan. Een taxirit van 3u door de bergen, geweldig. Potosí  is een stad op een hoogte van 4100 en is uitgeroepen tot natuurlijk en cultureel erfgoed van de mensheid. Zaterdagmorgen zijn we vroeg opgestaan om een bezoek aan de mijnen te brengen. De Cerro Rico (Rijke berg) is een berg vol zilvermijnen. Eerst zijn we met een busje naar een kamer gereden waar we onze uitrusting moesten aandoen. Daarna met datzelfde busje op die berg, en het is niet zo dat er een weg is. In de mijnen zelf is het modderig en we hebben veel gebukt moeten lopen. Maar toch is dit iets dat ik niet meer ga vergeten. Als je bedenkt dat wij al last hadden om door die gangen te lopen ten kruipen, wat moeten die mijnwerkers dan zeggen. We zijn er 2 tegengekomen met zakken zware stenen op hun rug. In het midden van de berg is het zo’n 40°, maar daar zijn we niet geweest. Er werken ook veel jongens vanaf 14 jaar en als ze 50 jaar worden, mogen ze blij zijn. De meeste sterven aan longkanker of andere aandoeningen door de vieze lucht in de mijnen.

Ze hebben in een van de gangen ook een beeld staan, Tios. Dat is de god van de berg. Elke morgen steken ze een sigaret in zijn mond en gieten ze pure alcohol over hem en dan op de aarde en drinken er nadien zelf van. Wij hebben dit ook gedaan, alcohol van 96°… Eenmaal terug buiten de mijnen gingen we een bom maken. We stonden in een halve cirkel rond de gids en in stond er naast en heb moeten helpen de bom te maken. Als de bom afwas stak Julio (naam van de gids) de bom in mijn zak en stak hij de lont aan! Ik was er niet gerust in ook al zei hij dat het nog 8min zou duren.

In de namiddag hebben we een busje naar de bergen genomen en in the middle of nowhere uitgestapt. Daar hebben we nog een 20 minuutjes moeten wandelen door de bergen en kwamen we bij een meer. Het water was 30°! Zalig om te zwemmen. Overal waar je rond je keek zag je dan bergen, echt ontzettend mooi.

De taxirit terug naar huis was ook weer mooi, midden door de bergen. Soms ligt de weg vol stenen die van de bergen zijn gevallen door de regen. Dan maken ze hier gewoon even een nieuw wegske naast de gewone weg. We zijn ook een politiecontrole gepasseerd. De chauffeur moest gewoon in het gezicht van de politie blazen, niet zo een leuke job denk ik.

Ondertussen ben ik ook verhuisd. We hebben een huisje gevonden waar we met 3 in gaan wonen de komende 2 maanden, met Karolien en Matthias. Het is een groot huis met 4 slaapkamers met groot bed en 3 badkamers. Er is ook een grote keuken met alles er op en eraan. We hebben ook een wasmachine, terras, barbecue, jacuzzibad, tv en grote living. En het is veel goedkoper dan mijn vorig verblijfplaats en midden in het centrum, dus ideaal.

Ik ben hier echt gelukkig momenteel. Alles is plezant!!! Ik ben hier ondertussen al 4 weken, de tijd vliegt echt vooruit! Tot de volgende!