Life In Sucre

Ondertussen zit ik nu al een 2 maand hier in Sucre in Bolivia! Alles wat in het begin zo raar leek, is nu helemaal vertrouwd geworden. Ik voel me hier al helemaal thuis, toch zijn er nog regelmatig nieuwe dingen die ik meemaak. De zon elke morgen is een constante geworden. Ik werd een ochtend wakker en het regende, even dacht ik dat ik terug in België was. Gelukkig is dat altijd maar voor één dag.

De laatste week kan ik niet slapen ’s avonds. Ik ben elke avond verschrikkelijk moe en ga meestal rond 11u slapen, maar lig dan nog uren wakker. Soms tot 4u… En dan om 8u word ik altijd wakker door de wekker van de buren, die snoozen dan een half uur. Na dat half uur staan Matthias en Karolien op en kan ik pas slapen wanneer die naar hun werk zijn. Maar dan begint het lawaai op straat, dus echt veel slapen doe ik niet. Hopelijk gaat het snel terug beter.

Vorige week zijn we gaan paardrijden.. We hadden bij een agentschap geboekt en zaterdagmorgen vertrokken we met een oude jeep richting het gebied. Dit gebied was 100ha en van één enkel gezin… Een fantastisch uitzicht overal, en leuk om op een paard rond te rijden. Ik was wel bang van mijn paard en het was veel te groot. Het was zo groot dat mijn broek helemaal gescheurd is van in de teugels te stappen. Het paard van Karolien luisterde niet zo goed en noemde Mancha… Zorgde een beetje voor verwarring. Na een uurtje kwamen we bij een watervalletje waar je goed kon zwemmen. Het water was koud, maar niet ijskoud dus leuk!

Zondag was mountainbike dag! Echt nice… Eerste half uur was heel de weg bergaf, maar dat was eigenlijk meer afzien dan bergop. Op zo een zandweg vol rotsen en stenen… pijnlijk! Na 2uurtjes zijn we een uur beginnen wandelen naar de “Secret Canyon”. Door bossen, rotsen, stenen,… kwamen we eindelijk toe aan de secret canyon.. Ik heb daar in het water gegaan, maar Matthias en Karolien wouden liever naar een plaats waar we voorbij waren gekomen en het water veel helderder was. Daar hebben we 2u gebleven, echt heel mooi. We hadden een superleuke gids, hij heeft ons uitgenodigd om mee te komen voetballen en volleyballen met zijn vrienden elke week. Hele leuke dag.

Maandag zijn er 11 mensen van België hier toegekomen waaronder studenten journalistiek. Die komen hier 12 dagen een reportage maken over het leven hier. We zijn er maandagavond samen met gaan eten en was heel gezellig. Wel raar om zo ineens 11 mensen te zien die allemaal Nederlands praten!

GREEEEETZ x

Paragliden en Tarija (Heeeet!!!)

Het eerste weekend van maart zijn we gaan paragliden, Fan-tas-tisch! Zaterdagmorgen stonden we om 7u klaar om te vertrekken, natuurlijk zaten we eerste weer anderhalf uur in een busje door de bergen. Deze keer geen jeep, en eigenlijk was dat wel nodig. Gelukkig maakte het uitzicht weeral alles meer dan goed. Midden in de bergen stopten we en één voor één mochten we paragliden. De “vertrekbaan/afgrond” was een dalend stuk op de berg waarop je een aanloop moest nemen en dan was het gewoon recht naar beneden een afgrond, dus hopen maar dat die parachute op tijd openging! Dat was het engste van heel de vlucht. In de lucht is het gewoon een onbeschrijflijk gevoel, ik heb zelfs zelf mogen sturen. Echt een geweldig gevoel, zeker met die mooie río onder je. Beneden brengt er dan een auto je terug naar boven en vertrekt de volgende. Ondertussen vliegen er twee condors heel de tijd rond ons.

Maandag 8 februari is het internationale dag van de vrouw geweest, en hier wordt dat uitbundig gevierd. Op het werk kreeg ik na de uren thee, brood en taart voorgeschoteld. En iedereen die je tegenkomt zegt gefeliciteerd tegen je. ’s Avonds zijn er overal feestjes voorzien, speciaal voor deze dag. Toch maar vreemd, maar het is toch weer een reden voor een feestje he. Haja en ik ben zaterdag begonnen met mijn malariapillen te nemen, omdat we vanaf nu naar malariagebied gaan reizen, maar dat zijn nogal zware pillen. Kan er tegen, maar ik heb nu de zotste dromen! Er staat in die bijsluiter iets over nachtmerries, maar het zijn gewoon oerzotte dromen! Elke nacht opnieuw!

Vrijdagmiddag om half 3 zijn we naar Tarija vertrokken.. met de bus! Tarija ligt vlak bij de Argentijnse grens op een hoogte van 1870m, het is de wijnstreek van Bolivia. Na 15 uren zijn we eindelijk aangekomen. De busreis viel goed mee, alleen slapen was heel moeilijk omdat de laatste 9uur er geen asfalt meer was. Om 5u waren we in Tarija en veel keuze voor een hostal te kiezen was er niet dus we stonden in één aan de balie, kruipt er een kakkerlak over de receptie… Die man slaagt die dood me karolien haar paspoort, kamer ook echt vies, dus we hebben daar gewoon 3uurtjes geslapen en naar andere hostal gegaan.

Gezocht naar uitstappen! Zaterdag mooie watervallen bezocht en nadien een groot meer. Zondag gingen we normaal naar een groot natuurreservaat van 10.000ha, maar daar moest je toestemming voor hebben enz. Dus gingen we naar San Pedro, er waren daar ook watervallen en lagunas om te zwemmen en paarden. Om 8u gingen we naar de plaats waar de bus was, geen bus te vinden.. Aan iedereen zitten vragen waar de bus was, maar we kregen van iedereen een ander antwoord. Uiteindelijk hebben we een goedkope taxi kunnen regelen, maar in the middle of nowhere zegt die dat hij die watervallen van San Pedro niet weet zijn. En we stonden op een wegel die doodloopt, helemaal op het einde en al 20min geen huis meer gezien. We zagen dan een boerderij en die man heeft ons via een zot wegske naar een Poza geleid! Een klein watervalletje en we waren daar alleen, supermooi. Na 2u gingen we terug naar het dorp, maarja nergens openbaar vervoer. We hadden dan geluk dat er net een pick-up van die boerderij naar de stad ging.

Nadien zijn we natuurlijk wijn gaan proeven in de vallei. Heel lekker. Die nacht hebben we niet kunnen slapen van de hitte en ook omdat we zo verbrand waren. Tarija is veel heter dan Sucre, het was er meer dan 35°… We zijn dan maandagmorgen met een binnenlandse vlucht van 30min teruggekeerd. Superleuk weekend, alleen heb ik nu heel veel pijn! Ik ben al benieuwd wat we volgend weekend gaan doen. Nu moet ik gaan werken! Chauchau.

Camargo, la ciudad perdida

De eerste week in ons huis. Echt een zalig huis, we hebben alles wat we nodig hebben en binnenkort ook draadloos internet. Daarnaast heb ik ook nog het goede nieuws gekregen dat ik een VLIR-beurs krijg van 1000€ voor mijn stage. Ik ben superblij, want ik had nooit verwacht dat ik die ging krijgen.

Donderdagavond ben ik om 12u ’s nachts naar Camargo vertrokken samen met Karolien, Marcelo en 3 collega’s. In Camargo was er die zaterdag een beurs over toerisme waar we de stad Sucre zouden gaan promoten. We zouden ongeveer 5-6u onderweg zijn, dus vrijdagochtend vroeg zouden we aankomen. Uiteindelijk zijn we 14u onderweg geweest! Met 6 in een auto, niet echt comfortabel. En de kleinste, krijgt altijd de slechtste plaats natuurlijk. Uiteindelijk viel het goed mee, want het uitzicht maakte veel goed. Ik voelde mij precies alsof in een natuurdocumentaire. Hoe komt het nu dat we zo lang onderweg zijn geweest. Wel eerst zijn we eigenlijk helemaal de verkeerde richting uitgegaan. Na een uur of 7 hebben we dan de juiste weg gevonden, als je het al een weg kan noemen… Tussen de bergen, heel smal en vol stenen en rotsen en putten meestal. Hierop 2 uur gereden tussen savannes van cactussen en  plassen en bomen zoals in Afrika. Na die 2u zagen we in de verte Camargo dan eindelijk liggen en plots staat er een vrachtwagen in het midden van de weg. Marcelo is verder te voet gaan kijken om iemand te zoeken. De anderen zagen de sleutels op de vrachtwagen en hebben die zelf verzet. Marcelo kwam terug en zei dat de weg versperd was, rotsen en stenen waren van de bergen gevallen dus we konden er niet door. Ondertussen was het al 9u en we hadden geen drinken of eten bij. Maar toen we de vrachtwagen hadden verzet was er een pak koeken uitgevallen, dus hadden we toch een beetje eten.

Er zat dus niets anders op dan die weg terug 2u te doen tot we terug op de “hoofdbaan” kwamen. We hebben dan uren terug gereden en onderweg een schaap omver gereden ! Onderweg hebben we veel de weg gevraagd, omdat we niet meer verkeerd wouden rijden. En dan na 14 lange uren kwamen we eindelijk toe in Camargo! Ik geloofde al niet meer dat het dorpje echt bestond. Carmago is een klein schattig dorpje in het midden van rode bergen. Helemaal niet toeristisch, dus we waren daar een attractie met onze blanke vel.

Eenmaal aangekomen kwam het tweede obstakel, een hostal vinden. Omdat het de dag nadien (zaterdag) die beurs daar was, waren alle hostals vol. We hebben dan via via een hostal gevonden, vrij afgelegen, maar wel deftige kamers met warm water. Alé het is te zeggen, ik ben direct in de douche gegaan en ineens kwam er geen water meer uit. Daar stond ik dan vol shampoo en zeep… Blijkbaar was het enkel goed om te douchen als er niemand anders aan het douchen was. We hadden wel een zwembad in de tuin… alé een tuin kon je dat nu ook weer niet noemen, maar het was een nieuwe hostal en wij waren de eerste gasten. Met ons geld konden ze de tuin aanleggen. Heel vriendelijke mensen wel, de eerste avond hebben we een aperitief gekregen.

We hebben ook elke nacht een beetje gezwommen in het koude water, want het was niet zo warm in Camargo (vooral ’s nachts niet). Zaterdag was het dan de beurs, toen was het wel heel warm. We moesten dus Sucre promoten door foldertjes, postkaarten en nog andere dingen uit te delen aan de mensen. Wat mij opviel was hoe blij de mensen hier zijn met een gewone postkaart. We verkochten ook sleutelhangers en speelkaarten. Die waren heel snel uitverkocht en ik snapte het maar niet, want in België zou zoiets nooit verkocht geraken. Voor de rest waren er veel andere standjes op de beurs met wijn en porto. Dus ’s middags ben ik met Karolien overal eens gaan proeven. Allemaal heel vriendelijke mensen en lekkere porto daar in Camargo. Alleen het eten viel een beetje tegen, bijna alleen maar kip.

Op de terugweg hebben we echt maar 5u gereden, op alle splitsingen eens gevraagd welke richting het uit was. Er is nergens straatverlichting op de wegen en in de bergen is het toch wel moeilijk om de weg te zien in het donker. Het begon dan ook nog eens te regenen en daardoor was er veel mist. Soms moesten we gewoon stoppen omdat we de straat niet meer zagen, en 2 meter verder was een afgrond.

Nu is onze deur kapot in ons huis en geraken we dus niet meer buiten. Het is zo een deur met een parlofoon, maar met de sleutel krijg je de deur niet meer open langs binnen. In het begin konden we dan op ons knopje binnen drukken, maar nu is dat ook kapot. De baas is te gierig om het slot te laten maken, dus deze week heb ik al eens een half uur moeten zitten wachten tot er iemand binnenkwam… Hopelijk is het snel gemaakt! Voor de rest is alles nog altijd supergoed en hier in Sucre ben ik al volledig ingeburgerd.

Tot de volgende, la Michi Ñawi