Camargo, la ciudad perdida

De eerste week in ons huis. Echt een zalig huis, we hebben alles wat we nodig hebben en binnenkort ook draadloos internet. Daarnaast heb ik ook nog het goede nieuws gekregen dat ik een VLIR-beurs krijg van 1000€ voor mijn stage. Ik ben superblij, want ik had nooit verwacht dat ik die ging krijgen.

Donderdagavond ben ik om 12u ’s nachts naar Camargo vertrokken samen met Karolien, Marcelo en 3 collega’s. In Camargo was er die zaterdag een beurs over toerisme waar we de stad Sucre zouden gaan promoten. We zouden ongeveer 5-6u onderweg zijn, dus vrijdagochtend vroeg zouden we aankomen. Uiteindelijk zijn we 14u onderweg geweest! Met 6 in een auto, niet echt comfortabel. En de kleinste, krijgt altijd de slechtste plaats natuurlijk. Uiteindelijk viel het goed mee, want het uitzicht maakte veel goed. Ik voelde mij precies alsof in een natuurdocumentaire. Hoe komt het nu dat we zo lang onderweg zijn geweest. Wel eerst zijn we eigenlijk helemaal de verkeerde richting uitgegaan. Na een uur of 7 hebben we dan de juiste weg gevonden, als je het al een weg kan noemen… Tussen de bergen, heel smal en vol stenen en rotsen en putten meestal. Hierop 2 uur gereden tussen savannes van cactussen en  plassen en bomen zoals in Afrika. Na die 2u zagen we in de verte Camargo dan eindelijk liggen en plots staat er een vrachtwagen in het midden van de weg. Marcelo is verder te voet gaan kijken om iemand te zoeken. De anderen zagen de sleutels op de vrachtwagen en hebben die zelf verzet. Marcelo kwam terug en zei dat de weg versperd was, rotsen en stenen waren van de bergen gevallen dus we konden er niet door. Ondertussen was het al 9u en we hadden geen drinken of eten bij. Maar toen we de vrachtwagen hadden verzet was er een pak koeken uitgevallen, dus hadden we toch een beetje eten.

Er zat dus niets anders op dan die weg terug 2u te doen tot we terug op de “hoofdbaan” kwamen. We hebben dan uren terug gereden en onderweg een schaap omver gereden ! Onderweg hebben we veel de weg gevraagd, omdat we niet meer verkeerd wouden rijden. En dan na 14 lange uren kwamen we eindelijk toe in Camargo! Ik geloofde al niet meer dat het dorpje echt bestond. Carmago is een klein schattig dorpje in het midden van rode bergen. Helemaal niet toeristisch, dus we waren daar een attractie met onze blanke vel.

Eenmaal aangekomen kwam het tweede obstakel, een hostal vinden. Omdat het de dag nadien (zaterdag) die beurs daar was, waren alle hostals vol. We hebben dan via via een hostal gevonden, vrij afgelegen, maar wel deftige kamers met warm water. Alé het is te zeggen, ik ben direct in de douche gegaan en ineens kwam er geen water meer uit. Daar stond ik dan vol shampoo en zeep… Blijkbaar was het enkel goed om te douchen als er niemand anders aan het douchen was. We hadden wel een zwembad in de tuin… alé een tuin kon je dat nu ook weer niet noemen, maar het was een nieuwe hostal en wij waren de eerste gasten. Met ons geld konden ze de tuin aanleggen. Heel vriendelijke mensen wel, de eerste avond hebben we een aperitief gekregen.

We hebben ook elke nacht een beetje gezwommen in het koude water, want het was niet zo warm in Camargo (vooral ’s nachts niet). Zaterdag was het dan de beurs, toen was het wel heel warm. We moesten dus Sucre promoten door foldertjes, postkaarten en nog andere dingen uit te delen aan de mensen. Wat mij opviel was hoe blij de mensen hier zijn met een gewone postkaart. We verkochten ook sleutelhangers en speelkaarten. Die waren heel snel uitverkocht en ik snapte het maar niet, want in België zou zoiets nooit verkocht geraken. Voor de rest waren er veel andere standjes op de beurs met wijn en porto. Dus ’s middags ben ik met Karolien overal eens gaan proeven. Allemaal heel vriendelijke mensen en lekkere porto daar in Camargo. Alleen het eten viel een beetje tegen, bijna alleen maar kip.

Op de terugweg hebben we echt maar 5u gereden, op alle splitsingen eens gevraagd welke richting het uit was. Er is nergens straatverlichting op de wegen en in de bergen is het toch wel moeilijk om de weg te zien in het donker. Het begon dan ook nog eens te regenen en daardoor was er veel mist. Soms moesten we gewoon stoppen omdat we de straat niet meer zagen, en 2 meter verder was een afgrond.

Nu is onze deur kapot in ons huis en geraken we dus niet meer buiten. Het is zo een deur met een parlofoon, maar met de sleutel krijg je de deur niet meer open langs binnen. In het begin konden we dan op ons knopje binnen drukken, maar nu is dat ook kapot. De baas is te gierig om het slot te laten maken, dus deze week heb ik al eens een half uur moeten zitten wachten tot er iemand binnenkwam… Hopelijk is het snel gemaakt! Voor de rest is alles nog altijd supergoed en hier in Sucre ben ik al volledig ingeburgerd.

Tot de volgende, la Michi Ñawi