Paragliden en Tarija (Heeeet!!!)

Het eerste weekend van maart zijn we gaan paragliden, Fan-tas-tisch! Zaterdagmorgen stonden we om 7u klaar om te vertrekken, natuurlijk zaten we eerste weer anderhalf uur in een busje door de bergen. Deze keer geen jeep, en eigenlijk was dat wel nodig. Gelukkig maakte het uitzicht weeral alles meer dan goed. Midden in de bergen stopten we en één voor één mochten we paragliden. De “vertrekbaan/afgrond” was een dalend stuk op de berg waarop je een aanloop moest nemen en dan was het gewoon recht naar beneden een afgrond, dus hopen maar dat die parachute op tijd openging! Dat was het engste van heel de vlucht. In de lucht is het gewoon een onbeschrijflijk gevoel, ik heb zelfs zelf mogen sturen. Echt een geweldig gevoel, zeker met die mooie río onder je. Beneden brengt er dan een auto je terug naar boven en vertrekt de volgende. Ondertussen vliegen er twee condors heel de tijd rond ons.

Maandag 8 februari is het internationale dag van de vrouw geweest, en hier wordt dat uitbundig gevierd. Op het werk kreeg ik na de uren thee, brood en taart voorgeschoteld. En iedereen die je tegenkomt zegt gefeliciteerd tegen je. ’s Avonds zijn er overal feestjes voorzien, speciaal voor deze dag. Toch maar vreemd, maar het is toch weer een reden voor een feestje he. Haja en ik ben zaterdag begonnen met mijn malariapillen te nemen, omdat we vanaf nu naar malariagebied gaan reizen, maar dat zijn nogal zware pillen. Kan er tegen, maar ik heb nu de zotste dromen! Er staat in die bijsluiter iets over nachtmerries, maar het zijn gewoon oerzotte dromen! Elke nacht opnieuw!

Vrijdagmiddag om half 3 zijn we naar Tarija vertrokken.. met de bus! Tarija ligt vlak bij de Argentijnse grens op een hoogte van 1870m, het is de wijnstreek van Bolivia. Na 15 uren zijn we eindelijk aangekomen. De busreis viel goed mee, alleen slapen was heel moeilijk omdat de laatste 9uur er geen asfalt meer was. Om 5u waren we in Tarija en veel keuze voor een hostal te kiezen was er niet dus we stonden in één aan de balie, kruipt er een kakkerlak over de receptie… Die man slaagt die dood me karolien haar paspoort, kamer ook echt vies, dus we hebben daar gewoon 3uurtjes geslapen en naar andere hostal gegaan.

Gezocht naar uitstappen! Zaterdag mooie watervallen bezocht en nadien een groot meer. Zondag gingen we normaal naar een groot natuurreservaat van 10.000ha, maar daar moest je toestemming voor hebben enz. Dus gingen we naar San Pedro, er waren daar ook watervallen en lagunas om te zwemmen en paarden. Om 8u gingen we naar de plaats waar de bus was, geen bus te vinden.. Aan iedereen zitten vragen waar de bus was, maar we kregen van iedereen een ander antwoord. Uiteindelijk hebben we een goedkope taxi kunnen regelen, maar in the middle of nowhere zegt die dat hij die watervallen van San Pedro niet weet zijn. En we stonden op een wegel die doodloopt, helemaal op het einde en al 20min geen huis meer gezien. We zagen dan een boerderij en die man heeft ons via een zot wegske naar een Poza geleid! Een klein watervalletje en we waren daar alleen, supermooi. Na 2u gingen we terug naar het dorp, maarja nergens openbaar vervoer. We hadden dan geluk dat er net een pick-up van die boerderij naar de stad ging.

Nadien zijn we natuurlijk wijn gaan proeven in de vallei. Heel lekker. Die nacht hebben we niet kunnen slapen van de hitte en ook omdat we zo verbrand waren. Tarija is veel heter dan Sucre, het was er meer dan 35°… We zijn dan maandagmorgen met een binnenlandse vlucht van 30min teruggekeerd. Superleuk weekend, alleen heb ik nu heel veel pijn! Ik ben al benieuwd wat we volgend weekend gaan doen. Nu moet ik gaan werken! Chauchau.