Te veel om te vertellen!

Zondag was het hier Pasen zoals in België, maar ook verkiezingen in Sucre. Tijdens de verkiezingen wordt er 3 dagen nergens alcohol verkocht, zelfs niet in de supermarkt. De politie heeft het recht je te arresteren als je met meer dan 3 over straat loopt. In de voormiddag hadden onze buren ons uitgenodigd voor een paasbrunch. Ons buurmeisje is een Nederlandse die hier bij een Boliviaan en zijn familie is komen wonen. We waren ongeveer met 20 en de helft waren toch wel Nederlanders. Was een gezellige middag en hebben zo weer nieuwe mensen leren kennen. In de namiddag waren we uitgenodigd op een BBQ-feetje bij René ter ere van Ann Legrand haar verjaardag samen met de andere Mechelaars. Ook hier was het heel leuk en lekker. Al bij al een hele leuke Paasdag gehad.

 Het is dit weekend wel meer dan duidelijk geworden dat Sucre wel een van de rijkste steden van Bolivia is. Iemand die we kennen uit België en zijn stage in Cochabamba doet heeft ons even doen schrikken. Hij geeft les in een lagere school op het platteland en er was daar een meisje van 12 die zwanger was, van haar stiefvader. Ook slaan ze daar nog met de lat op de vingers van de kinderen. Hier in de stad zien we dat allemaal niet, dus ik ben al benieuwd voor de laatste maand dat ik hier in Bolivia ben.

Ondertussen heb ik een opdracht gekregen voor mijn eindwerk. Ik moet een onderzoek doen in het kader van mondelinge geschiedenis. Als thema heb ik het kerkhof gekregen, meer bepaald de kinderen die daar werken. Hier is het kerkhof heel anders dan in België. Naast de graven staat het kerkhof ook bekend om de rust, harmonie en plantengroei. Hierom hebben veel studenten deze plaats verkozen als de ideale plaats om te studeren, in realiteit liggen ze er allemaal te slapen. Omdat deze plaats helemaal niet triestig en somber is, is het een toeristische bezoekplaats geworden.

Bijgevolg hebben verschillende kinderen een alternatief gevonden om geld te verdienen. Ze bieden hun kennis over de geschiedenis van Bolivia en het kerkhof aan aan toeristen die het kerkhof bezoeken. Het is nu aan mij om deze kinderen te volgen en hun verhalen vast te leggen. Uiteraard is er veel van het verhaal verzonnen en moet ik dus de belangrijkste geschiedenis van Bolivia kennen. Verdere ontwikkelingen van het eindwerk weet ik volgende week, maar heb nu dus wel even genoeg werk in combinatie met mijn stage nog.

Woensdagavond was er hier een optreden van een Folklore-groep. Nona had vrijkaarten dus waarom niet. Onderweg begint het te stortregenen, uit het niets. Met stortregenen, bedoel ik echt STORT! Hebben we heel de weg gelopen, maar dat is hier toch wel vermoeiend. Stomme straten, altijd omhoog en omlaag gaan. Kletsnat toegekomen en helemaal zonder verwachtingen kwamen we dan toe bij het optreden. Tot mijn verrassing heb ik hier nog van genoten en op het einde zelfs nog mee op het podium gaan dansen.

Nu nog een weeksje in ons huisje wonen en verhuizen nog voor een maandje! Maar het wordt tijd, want de buren hebben een tv met surround gekocht ofzoiets denkek. Allesinds iets da heel veel lawaai maakt. En dus ook nog een weekje werken en het is gedaan met de stage. 12 weken, het is nog gevlogen eigenlijk! Zondag vertrekt Karolien, definitief nu! Ga haar missen.

T.